Over

Als kind in Gent was er maar één acceptabele manier om verwondering en/of bewondering uit te drukken: "Ja, mijn oren". Wat het precies betekende wist niemand.

Toen ik een paar jaar eerder mijn linkse gehoor plots verloor, kwam deze zin uit mijn kindertijd, om vanzelfsprekende redenen, terug bovendrijven.